Dat heb ik nu wel gehad…

 

Als je jezelf wilt uitdagen, zeg dan eens: “Dat heb ik nu wel gehad” of: “Die les heb ik inmiddels wel geleerd”. En wacht vervolgens even af. Tien tegen een dat je binnen drie weken diezelfde les voor je kiezen krijgt.

Alles wat je nog negatief raakt heeft een functie voor je, anders zou het je onverschillig laten. Of het nu gaat om de ellende in de wereld of om het leed dichter bij huis: alle hebben ze je iets te leren, zo heb ik geleerd. Moedig ploeteren we dus voort en ontdoen ons met moeite van belemmerend gedrag, blokkerende overtuigingen en proberen zo onze persoonlijke bijdrage aan een betere wereld te leveren. Het probleem zit ‘m ook niet zozeer in de goede wil van de mensen maar in de wijze waarop verschillende mensen het begrip ‘betere wereld’ definiëren. De een stelt zich daar een paradijs op aarde bij voor, waar lammeren vredig naast leeuwen kunnen grazen; de ander een wereld waarin met veel strijd voor het geloof wordt gestreden. Wie een hekel aan werken heeft stelt zich wellicht een wereld voor waarin in alles vanzelf wordt voorzien, zonder arbeid, en iemand die krap zit ziet misschien wel een aarde in overvloed voor iedereen, zonder enige moeite.

Al die verschillende energieën neutraliseren elkaar, waardoor de wereld gewoon draait zoals het moet, en waarin we keurig onze lessen voorgeschoteld krijgen. Op het moment dat je zegt: “Dat is nu achter de rug” vraag je als het ware om een test, om te zien of je het werkelijk hebt verwerkt.

Iedereen heeft zo zijn eigen manier om verwerkte zaken achter zich te laten: ik vind het altijd leuk om er een boek over te schrijven, compleet met adviezen hoe anderen die zaken ook kunnen verwerken en oplossen. Een soort ‘klaar en op schrift gesteld’ zeg maar. Na een aantal boeken werd het me echter duidelijk dat telkens nadat zo’n boek werd uitgegeven, ik binnen de kortste keren alsnog tegen de problemen aanliep die ik zo mooi had geanalyseerd, opgelost en beschreven. “Daar ben ik nu klaar mee” dacht ik dan… Niet dus.

Dit zo overdenkend kom ik in de verleiding te geloven dat ik vrede heb met de gedachte dat het leven ons altijd voor kleine en grote uitdagingen stelt, en dat we daardoor rijpen, wijzer worden. De kunst lijkt me dan ook niet om alles ‘te hebben gehad’ maar om te accepteren dat ik blijf leren, elke dag opnieuw.

Ik durf er alleen geen boek meer over te schrijven…