Let’s face(book) it

Nu ik op ongeveer een derde van mijn leven ben (ik ben 51 jaar), kan ik al een beetje terugblikken op dat eerste deel van mijn reis. Een reis die, in overeenstemming met mijn leergang, over hobbels en door dalen gaat; die voert langs redeloos geluk, via diepe melancholie en hartverscheurend verdriet naar weer nieuwe vreugde. Zo steek ik in elkaar: geen half werk – als ik jank dan is het voluit en met emmers traanvocht – een enkel traantje wegpinken lukt me gewoon niet – en als ik lach dan bulder ik vanuit mijn tenen.

Met andere woorden: nogal een zwart-wit tiepje – ik. En ja: ik ben aan het oefenen om wat meer grijstinten te leren ervaren.

Op die levensreis zoek ik ook voortdurend naar inzichten en leermogelijkheden: ik word graag geprikkeld in mijn leergierigheid en in mijn onstilbare honger naar inzicht. Kennis zegt me niet zoveel en wordt nog te vaak verward met intelligentie. Inzichten daarentegen: ik lust er wel pap van.

Die zoektocht heeft me langs de meest uiteenlopende plaatsen, mensen, dieren en situaties gevoerd. De een nog leerzamer dan de ander. Ontelbare workshops, lezingen, trainingen, cursussen en gesprekken hebben zeeën van tijd en energie gevraagd en soms ook gegeven.

En van de week kwam ik tot het besef dat ik voor een paar tientjes per maand (internetabonnement) de afgelopen twee jaar net zoveel inzichten heb gekregen als in de tien jaar (en vele duizenden uren en euro’s) daarvoor. Ik heb het dan over sociale media: in mijn geval Twitter en Facebook. Daar speelt het leven zich in het klein af en daar gebeurt veel wat als spiegel kan dienen voor wat er zich in mij afspeelt. Immers: elke vorm van vreugde, ergernis, opwinding, ontspanning, vertedering enzovoort, naar aanleiding van een bericht op Twitter of Facebook, zegt iets over mijzelf, mijn staat van zijn.

Mijn ergernis over een bericht van iemand laat wellicht zien wat ik mezelf nooit zou durven toestaan in een bericht, of legt misschien de zwakke plekken in mijn eigen mening bloot. Elke hartverwarmende, ontroerende of vertederde reactie van mij op een bericht, laat me mijn verbinding met de wereld om mij heen voelen… kortom: het ene inzicht na het andere.

En vaak is het gewoon simpelweg genieten van alles wat er voorbij komt: lachende, schreeuwende, huilende, klagende, flirtende, aandachttrekkende, betwetende bevestiging zoekende, lieve, brutale, grappige, onzekere, gekke, moedige, laffe, stoere, rustige, drukke, fijne en andere mensen … het lijkt het schoolplein wel.

Er kan dan veel worden gemopperd op het verschijnsel social media: ik ben er blij mee. Uit de grond van mijn hart wil ik iedereen bedanken voor alle bijdragen aan mijn facebook-ervaring: leerzaam en meestal leuk.

Eén dag op Facebook leert me meer over mezelf dan vijf workshops elders.

En het allerfijnste vind ik wel dat die domme Ster-reclame er niet steeds tussendoor tettert.