Interview Alice Hoffman – De duivenhoudsters

  • 0

Interview Alice Hoffman – De duivenhoudsters

Category : Recensies

Door Ed Nissink voor Orlando Uitgevers – juli 2012

 Je schreef dat je eerste bezoek aan Masada een aangrijpende ervaring was, die je heeft geïnspireerd tot het schrijven van De Duivenhoudsters. Wat vond je zo aangrijpend?

 In Masada voelde ik de nabijheid van het verleden heel sterk, en het was alsof ik de stemmen hoorde van de vrouwen die daar zo lang geleden hadden geleefd.

 Wat vond je het leukst en meest interessante aan het schrijven van dit boek?

 Ik vond het vertellen van het verhaal vanuit de verschillende perspectieven van de vier vrouwen geweldig om te doen: ze hebben elk een heel ander gezichtspunt en het was erg leuk om van perspectief te wisselen.

 Ben je nog op moeilijkheden gestuit bij het schrijven van dit boek?

 Toen ik een deel van het manuscript had geschreven, besefte ik dat ik weliswaar kon blijven onderzoeken maar dat er altijd meer te leren zou overblijven: ik kon eenvoudigweg niet alles over deze oude wereld leren. Toen heb ik besloten om me verder op de personages en hun levens te richten.

 Is er een personage in het boek dat bij je past, of met wie je je verbonden voelt? Wie is dat en waar bestaat die verbondenheid uit?

 Ik voelde en voel me verbonden met alle personages – tijdens het schrijven leefden ze in me, op een diepgaande manier. Als ik één van de personages moet kiezen zou dat Jael zijn, omdat ze zoveel verandert gedurende het verloop van het verhaal.

  Op welke wijze voel je je met geschiedenis in het algemeen en met de geschiedenis van het oude Israël verbonden?

 Ik voelde me pas verbonden met de geschiedenis van het oude Israël vanaf het moment dat ik onderzoek begon te doen en erover ging schrijven.

  Je beschrijft de ontberingen van Jael in de woestijn zeer gedetailleerd en overtuigend. Heb je puur vanuit je verbeeldend vermogen geschreven, of ken je zelf dergelijke ontberingen?

 Ik heb Masada bezocht in het heetst van de zomer, zodat ik een idee had van de atmosfeer. Daarna ben ik nog eens teruggegaan in de winter. Zodoende kon ik me een voorstelling maken van het klimaat en de wisselingen van het seizoen. Sommige details komen voort uit onderzoek, maar veel komt vanuit mijn voorstelling hoe het leven daar toentertijd moet zijn geweest.

 Jael ontwikkelt zich als een sterke vrouw; een leeuwin, en dat onder de toen bestaande wetten en regels die gehoorzaamheid van vrouwen vereisten. Ken je die kracht, die hang naar onafhankelijkheid in je eigen leven?

 Ik denk dat ik het boek schreef om te leren van deze vier vrouwen, en ze hebben me inderdaad veel geleerd omtrent overlevingskracht.

  Het boek bevat magie, onder meer gebruikt door Sjira, maar ook door anderen. Welke rol speelt magie in je leven?

 Voor mij zijn magie en literatuur met elkaar vervlochten. Ik was verrast te ontdekken dat magie zo met de oude wereld was verstrengeld. Magie, religie en geneeskunde waren onlosmakelijk met elkaar verbonden.

  In het boek spelen rituelen een belangrijke rol: je beschrijft de rituelen tot in detail. Wat betekenen rituelen voor jou?

 In mijn persoonlijke leven komen rituelen niet voor, maar ik denk dat ze in de oude wereld een belangrijk onderdeel vormden voor mensen van alle geloven.

  Regelmatig wordt in De duivenhoudsters benadrukt hoe de vrouwen elkaar aanvoelen, vaak zonder woorden, en dat ze snel weten wat er werkelijk aan de hand is met de ander. Herken je deze vorm van intuïtie in je eigen leven? Hoeveel waarde hecht je aan intuïtie?

 Intuïtie bestaat tussen mensen die een emotionele band hebben.  Ik vind dat mensen aandacht moeten besteden aan hun intuïtie, het is een innerlijk weten.

  De sterke band tussen de vrouwen is zeer overtuigend beschreven. Herken je deze band in je eigen leven? Hoe?

 Veel van mijn innigste banden waren met vrouwen, zowel uit mijn familie als onder mijn vrienden. Vrouwen in de oude wereld hadden een eigen, aparte wereld van rituelen en ervaringen. Ik denk dat dit nog steeds geldt voor de moderne vrouw en haar relaties.

  Naast de gezusterlijke band tussen de vrouwen is er ook sprake van een sterke verbinding tussen grootmoeder en kleinkinderen. In welk opzicht speelt of speelde dat in je eigen leven een rol?

 Ik ben opgevoed door mijn alleenstaande moeder, en was erg close met mijn grootmoeder – zij waren de twee mensen die de grootste invloed hadden in mijn leven. Dat is de reden dat ik vaak over de verbinding tussen vrouwen schrijf.

  Wat vond je het moeilijkste bij het schrijven van De duivenhoudsters?

 Het moeilijkste gedeelte vond ik dat het onderwerp waarover ik schreef zo uitgebreid is. Er was zoveel onderzoek te doen en, nog belangrijker, ik wilde dat het verhaal recht doet aan de vrouwen uit die tijd, die hun eigen verhaal niet konden vertellen. Dat voelde als een grote verantwoordelijkheid.

  Elk van de vier vrouwen in het boek vertelt haar eigen verhaal. Is er, in aansluiting op de hoofdlijnen van het verhaal, een gemeenschappelijk aspect, een thema dat hen verbindt?

 Het thema dat de vrouwen met elkaar verbindt is hun besluit om hoe dan ook te overleven. Uiteindelijk is dit een verhaal over verlies, overleven en ook over de liefde die ze voor elkaar en voor hun kinderen in hun leven voelen.

  Je hebt het verhaal geschreven vanuit vier verschillende perspectieven (de vier vrouwen); en toch komen de verhaallijnen naadloos bij elkaar, wat prachtig is gedaan. Is dat een manier van schrijven die je in meer van je boeken toepast? En welke moeilijkheden of valkuilen brengt dat met zich mee?

 Ik heb nooit eerder vanuit vier perspectieven geschreven in één roman. Ik wilde elke vrouw tot leven brengen met haar eigen, unieke stem. Aan het einde komen deze stemmen bij elkaar om één verhaal te vertellen. Het was moeilijk, maar ik heb er ook plezier aan beleefd. En ik gebruik de techniek van verschillende stemmen ook in de roman waar ik nu aan werk.

Click here for English version


Leave a Reply