Is dat een gaatje in je kies? Mensen die te dichtbij komen

  • 0

Is dat een gaatje in je kies? Mensen die te dichtbij komen

Category : Blog

Je kent ze wel: mensen die geen gevoel voor afstand hebben. Niet gehinderd door enig benul van publieke, sociale, persoonlijke en intieme zones, duiken ze onbeschaamd je ademruimte in en vullen je blikveld met louter zichzelf.

Als kind had ik een buurman die bijna tegen je aan ging staan als hij een praatje met je maakte. Ik vermaakte me vaak met het kijken naar de dans die ontstond als een van de andere buren met hem stond te praten: hij stond te dicht op de ander, de ander deed een stapje achteruit, hij schoof weer aan enzovoort. Tot de ander letterlijk met zijn rug tegen een muur (of bosje of bij een stoeprand) kwam te staan, iets bijdraaide en opzij stapte en weer ruimte had om naar achteren te stappen, zodat de buurman weer kon aansluiten. Een prachtig gezicht, totdat de buurman tegen mij begon te praten natuurlijk. 

Afhankelijk van afkomst, cultuur, gewoonten en omstandigheden zijn er ongeschreven regels over de afstand die men onderling bewaart tijdens een gesprek. Meestal gaat dat prima en voelen de meeste mensen goed aan welke afstand gepast is, en welke onbetamelijk, of op zijn minst ongemakkelijk. Daarnaast zijn er mensen die dit minder goed aanvoelen of die het niet kan schelen of, nog erger: die bewust een te kleine afstand bewaren in de ontmoeting, het gesprek, of welk samenzijn dan ook.

Te dichtbij kan ongemakkelijk, beklemmend en zelfs bedreigend zijn, en vaak worden deze mensen dan ook vermeden na de eerste ontmoetingen. Een van de reacties op iemand die te dichtbij komt, is de ruimte opnieuw vergroten – bijvoorbeeld door iets achterover te leunen (wanneer je zit) of een stap achteruit te doen. Het helpt bijna nooit: de opdringer stapt gezellig met je mee en verkleint daardoor opnieuw de afstand. Of hij/zij leunt nog iets meer naar je toe. Vervelend en, zoals gezegd, ongemakkelijk.

Met lichaamstaal is dit probleem vaak goed op te lossen, en het vergt slechts heel weinig oefening. Meestal lukt het direct de eerste keer.

  1. Stap naar voren
  2. Zet of leg iets tussen jullie in

Bij de eerste ‘techniek’ doe je iets wat aanvankelijk tegennatuurlijk lijkt: in plaats van een stapje naar achteren, doe je een subtiel stapje (of beweging) naar voren, in de richting van de binnendringer. Het werkt bijna altijd: de indringer is (onbewust) gewend dat mensen achteruit gaan, en wordt door jouw voorwaartste beweging uit die modus gehaald, waarna hij of zij zelf een stap terug zal doen.

Bij de tweede manier leg of zet je iets tussen jullie in. Dat kan een map met papieren zijn, een pen, een aansteker of zelfs je arm. Daarmee geef je non-verbaal een grens aan, en (wederom onbewust) daar reageert de ander bijna altijd op. Wanneer iemand te ver naar voren komt, maar ook wanneer iemand zijn stem verheft of naar je gaat wijzen, is dit een subtiele manier om zonder woorden te zeggen: “Tot hier en niet verder; een stukje terug graag.”

Probeer het eens: het werkt bijna altijd.

 

Meer lezen over intieme, persoonlijke, sociale en publieke zones? http://www.lichaamstaal.nl/afstand.html

 


Leave a Reply