Opstaan!

  • 0

Opstaan!

Category : Columns

 

Je wilde ontwaken, je wilde bewust Zijn. En op een mooie ochtend is het zover…

Je ligt in een geweldig comfortabel bed en sluimert. Ergens in de verte weet je wel dat er licht is, en dat je zou kunnen ontwaken. Maar je ligt heerlijk, je hoeft niet te plassen, je hebt geen honger of dorst… je mijmert door een zacht-flanellen droomlandschap in fijne pasteltinten, de lakens voegen zich aangenaam glijdend langs je ontspannen huid; de temperatuur is geweldig, van buiten klinkt heel zacht de zee, het bos, een vogel of wat je ook maar prettig vindt.

Dan, heel subtiel, voel je een hand op je voorhoofd. Een hand die liefde, veiligheid en vriendschap uitstraalt en die je hoofd, je gezicht en je schouders streelt, zacht kriebelt; een beetje plaagt. Tegelijkertijd hoor je het mooiste gezang dat je ooit hebt gehoord: onaards bijna. Prachtige, volmaakte lippen kietelen je oorschelp terwijl een goddelijke stem je zachtjes uitnodigt om mee te komen naar het paradijs, waar iedereen volmaakt is en wakker …

Zo zou iedereen wel willen ontwaken; toch? Om vervolgens weer diep weg te soezen, te sluimeren: terug in die andere, comfortabele wereld die “leven op aarde” heet.

Het scenario hierboven kun je dan ook gerust vergeten. In plaats daarvan trapt God op een ochtend (meestal niet lang nadat jij hebt gebeden om hulp van diezelfde God) je slaapkamerdeur uit de scharnieren, gooit een emmer ijswater over je slaperige hoofd en sleurt je je klamme nest uit om de komende, wakkere dag tegemoet te zien. Je wordt zwaar op de proef gesteld: fysiek, mentaal, emotioneel, materieel…

Niks paradijs: lijden zul je. En terecht.

Terecht?

Ja. Terecht. Het is namelijk de enige manier om werkelijk te ontwaken. Sorry.

En het paradijs dan; waar is dat? En vooral: wanneer?

Hou die vraag vast, lieve wakkeraar: je zult er nog vaak aan denken. En onthoud dat God weliswaar je deur heeft ingetrapt, maar tevens je enige echte en beste vriend is. Als je dat voluit kunt ervaren, vervalt de vraag naar het paradijs want dat is er dan.  Dat is één van de paradoxen van het wakker worden.

En dan te bedenken dat er nog veel meer paradoxen zijn: allemaal even prachtig als deze.

Hou vol!


Leave a Reply