Show, don’t tell: Simone van der Vlugt

  • 0

Show, don’t tell: Simone van der Vlugt

 

In de schrijverij kent men de uitdrukking: “Show; don’t tell”. Dat betekent het laten spreken van situaties, maar vooral personages door hun uitspraken en handelingen, in plaats van te omschrijven hoe ze zijn, hoe ze zich voelen en wat hun specifieke karaktertrekken zijn. Uit de mate van ‘show’ in plaats van ‘tell’ spreekt de kunst van de auteur. Stephen King is daar een koning in, zoals hij zijn personages tot leven brengt door hun – altijd zeer menselijke maar vaak o zo verdorven – gedrag. Het verschil tussen show en tell zie je in het volgende voorbeeld.

“Moeten we dat meisje niet helpen?” vroeg Elise. “Ze is volgens mij bewusteloos.”
Maar Hendrik was niet iemand die zich om anderen bekommerde.

of:

“Moeten we dat meisje niet helpen?” vroeg Elise. “Ze is volgens mij bewusteloos.”
“Heb je gezien hoeveel mensen hier lopen?” zei Hendrik. “Die bellen 112 wel. Bovendien heb ik honger. Kom, we gaan verder.”

Duidelijk toch?
Deze dan:

Kobus was nogal een vies mannetje.

of:

Kobus waande zich een moment onbespied en draaide een mooi balletje van wat hij uit zijn neus haalde. Met een routinegebaar veegde hij zijn vinger af aan zijn tong en smakkend streek hij de paar vettige slierten haar die hij nog had over zijn schilferige hoofd. Het was een fijne dag, vond hij.

Een Nederlandse auteur die dit principe goed in de vingers heeft, is Simone van der Vlugt. Ze laat haar personages dusdanig handelen en spreken dat ze echt worden: een vereiste voor literatuur waarin je meegezogen wilt worden. Simone verveelt niet met lange omschrijvingen van hoe de spelers in haar verhaal eruitzien en wat voor types het zijn, maar laat ze voor zichzelf spreken. Een vakvrouw dus, wat mij betreft.

Een aanrader:

Simone van der Vlugt: Herfstlied
276 pagina’s
Uitgeverij Anthos

ISBN 9789041412928


Leave a Reply